«Мичахь йу-те Маьлхаш? – ойла йора Дадас. – Да, вежарий дийна буй-те цуьнан? Догдилла деза-те ас сайн безамах?..»

Дада шен ойланех йукъахваьккхира Органан гIергIарна йуккъехула деанчу зeвнечу озо.

– Ваши-и-и!

И аз гIенах санна хийтира Дадина. ХІокху къорачу лаьмнаш йуккъexь, и цIе йоккхуш, цуьнга мила кхойкхур ву?

– Ваши-и-и!

Дада, хьала а гIеттина, дIасахьаьжира. Хил дехьа бIaьрг тоьхча, хьуьна йисттехь сирачу говрахь бере гира цунна. Уггар хьалха – шен вешин говр, тIаккха вешин кIант вевзира цунна.

– Мовсар!

– Ваши!

Сихха говрана тIе а вахана, гаьллаш бага а йоьхкина, кхоссавелла тIе а хиъна, хи чу тесира цо и. Чехкачу хино охьаийзо говр, мераIуьргаш сийсош, «хур-р» деш, дехьа а йаьлла, йегайелира.

– Хьо мичахула кхаьчна кхуза? – хаьттира Дадас, дIакхевдина вешин кIант мара а вуллуш.

– Шама схьаваре хьоьжу-кх.

– Иза мичахь ву?

– Хаац. Ша схьаваллац Iе аьлла, цо схьахьажийна со.

– Ашшимма хIун до?

– Амина тIаьхьавоьду.

Доьзaлeхь массара а Ами олура Iуммех.

Дада цецвелира.

– Салташа йурт йагийча, оьгIазваханера Шама. Вайн ший цIенош а дагийна.

– Гина суна, – йуха а кIант тIеозийра цо.

– Ахь хIун до, ваши?