Цяпер Лене дваццаць чатыры – з хлопцам разышлася тры гады таму… Усё яшчэ бегае ў сваім двары, усё яшчэ ходзіць у салярый, усё яшчэ на носіку рабацінкі, але ці тыя гэта рабацінкі, якія былі?! Не! Маленькія прывабныя кропачкі нейкім чынам ператварыліся ў плямкі, лоб, які раней так прыемна было разглядаць, а ейнаму хлопцу – цалаваць, цяпер ня тое што ня мае звычайных зморшчынак, якія б надавалі твару міміку, лоб ад ботэкса наліты, цяжкі, сьвінцовы, і, калі Лена зьдзіўляецца, у яе нават бровы не падскокваюць, бо ўсё замарожана і адмарожана вышэй вачэй… Вусны – асобны прадмет на твары, яны моцна пасунуліся наперад, набылі перасьпелы чырвоны колер і штохвілінна ільсьняцца, бо Лене сказалі, вусны модна мазаць бляскам, каб яны заўсёды былі вільготнымі, але гэта ўсё глядзіцца, быццам бы ў Лены на твары ўзбуджаныя полавыя губы… Скура празь вялікую колькасьць пілінгаў заўсёды звышсухая і сыплецца кавалкамі на адзежу і на грудзі. Лена апрацоўвае шчокі танальнікам, але танальнік скатваецца ў камякі, бо скура адпілінгаваная на гады наперад… Агульны колер Лены – гэта ўжо далёка не загарэлы салярый, яна падобная чымсьці да сьветла-карычневай бульбіны зь цёмнымі плямамі….

Лена больш не прыгожая, і гэта яскравы факт ператварэньня… “І што далей зь ёй будзе?” – пытаецца Лена ў сябе. Пытаюцца і супрацоўнікі самі ў сябе, калі бачаць яе… Ніхто ня ведае, што зь ёй будзе, але дакладна вядома толькі, што яна запісалася на новую праграму амаладжэньня… Так, сапраўды! На новую праграму амаладжэньня! У свае дваццаць чатыры яна, пазіраючы на гэты сьвет тварам саракагадовай жанчыны, якая праз злоўжываньне алькаголем пасьпела апухнуць, як раскіслая гумка для мыцьця посуду, усё-ткі адважылася на амаладжэньне.

Кліенты

Кліенты

Акідваючы позіркам звонку шараговы гатэль, галоўнае пра ўсіх успомніць, асабліва пра тых, на каго мала хто зьвяртае ўвагу. Гаворка ўласна пра кліентаў. Кліент для гатэля мае іншае значэньне, ніж нейкі працаўнік, але, як па мне, кліент гатэля – гэта акурат ягонае аблічча, гэта твар сэрвісу, гэта тое, па кім варта было б прызначаць зоркі, бо толькі ад гатэля і ягонага пэрсанала залежыць, як да яго паставіцца кліент і як ён сябе будзе паводзіць: хаміць на лобі-бары ў халаце й аднаразовых тапках а дзявятай раніцы, патрабуючы алькаголю, які наліваюць толькі аб адзінаццатай (любімы ўзор паводзінаў расейцаў), альбо, седзячы ва ўтульным фатэлі, закінўшы правую нагу на левае калена, жаваць у роце цыгарылку, піць сьвежавыціснуты сок і чакаць той самай кавы, якую ты любіш, і ня дай Божа ім памыліцца! Зразумела, што абодва гэтыя прыклады не надаюць павагі гатэлю, бо ў першым варыянце мы бачым хутчэй танныя апартамэнты, а ў другім – пэрсанал, які ліжа яйцы сваім кліентам.

Мой гатэль збольшага трымае сваю марку на ўзроўні сярэдняга, то-бок у халаце ёсьць магчымасьць хадзіць па нумарох, калідорах і нават зазіраць у некаторыя канфэрэнцзалі, але ніякім чынам вы ня трапіце ў такім выглядзе ў бар альбо ў цэнтральнае фае. Але й кліентуры тут няма такой, каб хаміла альбо крычала, што гатэль тут існуе за яе кошт; гэта ўласьціва толькі самі ведаеце каму. Але адначасова, працуючы з людзьмі, якія сапраўды ня толькі дайшлі ўласнымі нагамі да фінансавай незалежнасьці і астатняга вынікаючага, абавязкова трэба мець гонар і такт, якога не аказалася ў дырэктаркі спа Антаніны Вацлаўны. Але аб усім пасьлядоўна.

Сталай наведніцай басэйну, фітнэс-залі й касмэтоляга зрабілася адна непрыкметная жанчына, сьціплая, культурная, але пры размове зь ёю заўсёды адчуваецца моц, унутраны стрыжань і талент падаць сябе толькі з лепшага боку, напрыклад, калі вам заўсёды перад ёю хочацца выслужыцца проста так, проста таму, што яна такая сама па сабе ўся неверагодная, жанчына форс-мажор. Завуць яе Антаніна Буйніцкая, і яна дакладна ведае, калі вы гатовыя выканаць для яе сваю справу файна альбо вы проста звычайная пракладка зь ейнага сподняга.

Антаніна вельмі лёгка і хутка пасябравала з усім пэрсаналам гатэлю, увайшла ў давер да такога стану, што пры яе прысутнасьці мэнэджары не баяліся абмяркоўваць праблемы жыцьця гатэля: у фітнэсе прарвала трубу з гарачаю вадою, у душавых басэйна кафля згніла й адвальваецца, у саўне перад уваходам у жаночую частку адна турыстка ўпала на мокрай падлозе, у яе адразу парваўся гэты танны аднаразовы гатэльны тапак і тая паламала нагу і мезенец на левай руцэ, у жаночай распранальнай з шафы скралі 200$ даляраў і цішотку “Дольчэ і Габана”, а камэра, якая глядзіць на дзьверы распранальні, ужо два гады як не працуе, на лобі замест “фінляндыі” ў кактэйлі наліваюць “на-бярозавых-пупырышках”… Буйніцкая слухае, падказвае, кпіць, жартуе і часам штосьці раіць, але звычайна супакойвае: “Не пераймайцеся, жыцьцё вартае іншых перажываньняў!” І вось на спа завезлі абсталяваньне, супэрсучасны лазэр, які выдаляе ня толькі валаскі на целе, але робіць вас адразу маладзейшаю на пяцьдзясят год, дастаткова на яго толькі аднойчы паглядзець! Антаніне касмэтоляг Чайкоўская адразу прапанавала новую паслугу, але папярэдзіла, каб тая мела на ўвазе, што ліцэнзіі на абсталяваньне няма – не даюць, бо мы тут не мэдычны цэнтар, таму паслуга толькі для самых набліжаных пэрсон. Антаніне гэтая прапанова спадабалася, і лазэр спадабаўся, ды й сама Чайкоўская спадабалася, бо выглядала неяк больш натуральна, ніж раней, можа быць, даўно не калолася ботэксам.

І вось выйшла Антаніна, уся зьзяе лазэрным шчасьцем і падыходзіць на рэцэпцыю, каб разьлічыцца, а яе адпраўляюць дадому, кажуць, потым грошы, спачатку справа і дадому.

Праходзіць некалькі тыдняў, і раптам Антаніне па тэлефоне паведамляюць, што яна павінная спа-цэнтру ў гатэлі тры тысячы даляраў. Буйніцкая прыяжджае ўся ў пэне, як быццам галопам дабірался. Усчыняе сварку, патрабуе падрабязнасьцяў. І ёй распавядаюць, што яна скарысталася звышкрутым лазэрам ажно дзесяць разоў, і быў нядаўна пералік, і новы прайс, і вось ён – вынік. Буйніцкая патрабуе больш дэталёвага тлумачэньня і дырэктара.

Прыходзіць Ніяцкая і з парогу, ня ведаючы ані тонкасьцяў, ані дробязяў, адразу да сьценкі неплацельшчыцу і вымагае ад яе разьлік!

Антаніна моўчкі расплочваецца і сыходзіць, а праз тыдзень зьяўляецца ўжо ў іншым выглядзе, як галоўны інспэктар Міністэрства аховы здароўя РБ, і прыяжджае яна з незаплянаванаю праверкаю па ўсіх зонах адпачынку наведнікаў: спа, фітнэс, басэйн і салён. У гатэлі – проста ціхі гвалт усіх, пачынаючы з дырэктара гатэлю Гнюсэля і заканчваючы пакаёўкаю Настаю і рознарабочым Ванем… Усе стогнуць, усім цяжка і кепска, усіх ванітуе ад гэтых жорсткіх пранікненьняў, але трываюць, нават Ніяцкая цішэйшаю стала, усьміхацца пачала проста так і хаду зьмяніла, крыху ссунулася плячыма наперад, быццам бы крыху кланяецца альбо моліцца… Невядома.

Ці іншы прыклад. Завітала неяк пафарбавацца да стыліста Віталя Кацярына Шпакоўская, жанчына сярэдніх гадоў. Рухі рук, ног, цела, паварот галавы – як у коткі, хада мяккая… Віталь яе прыкмеціў адразу, і трэба сказаць, што калі ўжо хто падабаецца гэтаму майстру, то ў яго адразу зьяўляецца жаданьне зрабіць такой кліентцы ўсё так хораша, каб ажно яна была на сёмым небе ад шчасьця.

Кацярына сапраўды засталася вельмі задаволенаю ўсім – і колерам, і фрызураю, і новым сяброўствам. Віталь увесь час, што зь ёю працаваў, ніяк не адважваўся запытацца адкуль яна, бо такі ўжо быў у яе прыемны акцэнт, так яна соладка прамаўляла словы, што хацелася іх слухаць вечна. Кацярына бачылася яму пекнаю літоўкаю, латвійкаю, полькаю, эстонкаю, чэшкаю, жанчынаю з Францыі… І, нарэшце, на пытаньне адкуль яна, Кацярына адказала што зь Нямеччыны, з Баварыі. Яна дамовілася, што заўтра прыйдзе яе муж.

На наступны дзень у Віталя стрыгся Іван, муж Кацярыны, гутарылі яны душэўна, Віталь распавядаў яму пра сваю працу і дзіўных людзей, Іван кпіў са сваіх знаёмых, якія дзейсьці ў жыцьці сьмешна стрыгліся альбо траплялі да п’яных майстраў. І тут Віталь успомніў пра свае падарожжы па Эўропе і запытаўся ў Івана, як ім жывецца ў Нямеччыне і як адбылося яго знаёмства з жонкаю.

Іван не адразу зразумеў пытаньне, але потым да яго дайшло, і ён прамовіў: – Няўжо ты ў мяне пра гэта пытаешся праз маю дуру Кацю?! Мы, блядзь, былі ў Мюнхене дзесяць год таму, езьдзілі на тры тыдні, дык яна, тупая курыца, вырашыла, што ў яе зьявіўся акцэнт! Яна, блядзь, яго атрымала ў Баварыі! Слыш, Віталь, не, ну ты разумееш гэта?! Мы, блядзь, палову сьвету аб’ехалі, а яна акцэнт баварскі падчапіла!

І неяк усё зачараваньне жанчынаю Кацярынаю зьнікла, растварылася ў паветры, і цяпер вобраз Шпакоўскай перад вачыма цырульніка-стыліста выглядаў бляклай выявай дурной бляндынкі-ідыёткі.

У гатэлі вашыя асабістыя справы па праўдзе нікому не цікавыя, усьмешкі абсалютнай большасьці – расьцягнутыя ў розныя бакі чырвоныя пасткі, пасярод якіх – белая агароджа зубоў, якая ніколі вас ня пусьціць унутр. Калі пасярод дзявятай раніцы ў гатэлі ў спа зьяўляецца маленькая дзяўчынка… ну як маленькая – адзінаццаць год, разам са сваёй сяброўкаю, абедзьве выглядаюць так, быццам бы абрабавалі шафу старэйшай сястры альбо маці: абцасы на два памеры большыя, кароткая спадніца, блюзка з дэкальтэ, адкуль нічога “пад дэкальтэ” не праглядаецца. Панядзелак, 9.30 раніцы, сакавік… Ну што, пытаньне ўжо зьявілася? Так! Дакладна! Што гэта дзьве малыя робяць у пяцізоркавым гатэлі і чаму выглядаюць як малпы, да таго ж пасярод вучэбнай чвэрці!?