Люба любіць завітваць у спа кожны тыдзень, бо сачкаваць – гэта файна, а калі атрымліваецца зьбегчы разам з новаю сяброўкаю, яшчэ круцей! Грошы на пэрсанальную картку Люба атрымлівае кожную пятніцу, тата вельмі яе любіць, а Люба, як яна кажа, з усіх сясьцёр самая малодшая, але й самая разумная, бо ведае, як папрасіць у бацькоў крыху грошай. Сёньня яна мусіць заплаціць дзевяцьсот баксаў за комплекс абслугоўваньняў, і гэта разам з сяброўкаю, на гэтым тыдні – Веранікай, бо Люба ня надта добра ладзіць з аднаклясьніцамі, а дакладней, расьце сапраўднаю курваю, з дармовымі грашыма, прагаю да ўсяго дарагога і каб перад іншымі дзяўчынкамі была магчымасьць выхваліцца й паказаць усю сваю раскошу, а дакладней – свавольства бацкавых грошай.

І ніякіх тут пытаньняў, бо дзевяцьсот даляраў за тры гадзіны на спа будуць вельмі дарэчы, не істотна, ад каго і зь якой карткі, мы прымаем любыя сродкі аплаты, хоць вэбмані!

Прастытутка

Прастытутка

Ніводны гатэль не жыве без жанчын лёгкіх паводзінаў. Калі іх прыбраць, зьнікнуць атмасэфра жыцьця, дынаміка развіцьця вечару і гатэль лёгка ператворыцца ў будынак з пакоямі, каб проста пераночыць і нічога цікавага.

Кожны гатэль мае ўласных і непаўторных начных жанчын, і ўсе яны абсалютна па-рознаму ставяцца як да сваёй працы, так і да свайго жыцьця. Зразумела, што жанчына, якая бярэ грошы за сэкс, не заўсёды філёзаф, але сярод іх магчыма спаткаць нашмат больш разумных і разважлівых жанчын, чым, напрыклад, у ін’язе. Жыцьцё дае ім досьвед і непаўторны погляд на навакольле. Яны ведаюць пра побыт і мужчыну нашмат болей, чым любы сэксапатоляг альбо сацыёляг. Для іх знайсьці падыход да мужчыны значна прасьцей, чым прыгатаваць запяканку, і адначасова такія жанчыны, калі ім выпадае сапраўды завесьці сям’ю, становяцца самымі цудоўнымі жонкамі і маці. Але, як і ва ўсіх сфэрах жыцьця, заўсёды знойдзецца процьма выключэньняў. Тут у нас гутарка пойдзе пра Моніку, як яна сама сябе назвала пры першай сустрэчы зь Ніндзем, калі той быў яшчэ бадзёрым і сапраўды жывым! Моніка ніякім чынам не выдавала сябе за прастытутку, яна нават сама сабе ўнушыла, што прыйшла ў гатэль проста так, папіць кавы, бо сядзець сумна на здымнай кватэры ў свой выходны, а на працы – за прылаўкам у хлебнай краме – няма чаго лавіць, тым болей там не пазнаемісься ані са спонсарам жыцьця, ані з прынцам.

Моніка – звычайная беларуская дзяўчына, ну, можа быць, не такая ўжо і прыгажуня: круглы твар, маленькія вочкі, носік невялікі, крыху скасабочаны ўлева, што зусім не надае ёй пекнасьці, сама яна крыху паўнаватая, але такія ўсходнім мужчынам і падабаюцца – каб было за што ўзяцца, доўгія валасы, звычайныя цёмныя доўгія валасы, і татальная адсутнасьць густу як у адзеньні, так і ў біжутэрыі. Моніка скончыла дзевяць клясаў сельскай школы, потым зь мясцовым хлопцам пераехала ў Менск, хлопец пачаў вучыцца ў хабзе і падпрацоўваць на будоўлі, а яна гандлявала садавіной і гароднінай у летнім ларку, пакуль ня трапіла ў хлебную краму, а хлопец ейны ня трапіў у войска, бо пачаў шмат піць на будоўлі і кінуў хабзу. Вось яна, Моніка, сядзіць, пье ваду зь ільдом і ў думках лічыць, колькі грошыкаў у яе засталося, а засталося акурат на пачак цыгарэт і на тры жэтончыкі на мэтро, і тут да яе падплывае наш бог і мачо Ніндзя!

У Монікі адначасова і адразу зьяўляецца ўсё на сьвеце і ў вялікай колькасьці! Дарагая здымная кватэра, у спа ўсё бясплатна, штодзень – дарагія і каштоўныя падарункі, якія яна адкладае ў бабулін куфэрак. Яна абсалютна ня грэблівая, сьпіць як зь Ніндзем, так і зь ягонымі лепшымі сябрамі. Калі Ніндзя ноччу прачынаецца, па раскладзе на тыдзень, які зроблены самімі прастытуткамі, побач зь Ніндзем прачынаецца Моніка, яна трымае яму ягоны стары пэніс, пакуль той сцыць, бо Ніндзю падабаецца, калі за ім так даглядаюць, і дзяўчына можа атрымаць больш каштоўных бонусаў!

Увогуле сярод Ніндзевых прастытутак толькі Моніка робіць усё, што ёй кажуць, яна глытае, калі трэба, зьлізвае з падлогі кроплі, калі трэба, трымае пэнісы над унітазамі, калі трэба, вылізвае вялікія пальцы на нагах, калі просяць, прыяжджае адразу, як звоняць, і не істотна, дзе яна – у прыбіральні, сьпіць, на масажы, бо для Монікі – гэта ўсё яе жыцьцё, і робіць яна ўсё гэта дзеля такіх рэдкіх і яскравых момантаў, калі, падыходзячы на рэцэпцыю пасьля дарагой касмэталягічнай тэрапіі альбо седзячы на бары, ёй падносяць не рахунак, але спэцыяльны блянк набліжаных да Ніндзі сяброў, дзе яна проста ставіць подпіс пад сумаю, на якую яна адпачнула. І на пытаньне: “Спадарыня Моніка, а вы ўсё подпісы ставіце?” – відавочнае, каб крыху ўкалоць, пакпіць, яна сур’ёзна адказвае: “Ну, дарагая, хто на што вучыўся!”

У гатэльных прастытутак жыцьцё непрадказальнае. Ёсьць тыя, якія трымаюць адмысловую марку і жывуць за кошт кліентаў толькі некалькі тыдняў, і наадварот, ёсьць асбалютна непрыгожыя і дурныя прастытуткі, якія дзіўным чынам застаюцца на сваім месцы на працягу некалькіх год, але ня болей, бо для кожный зь іх наступае такі дзень, калі аднойчы замест сяброўскага блянка ім падносяць рэальны чэк і яны ўсьведамляюць, што “маліна” закончылася і на іх месца прыйшла сьвяжэйшая дзяўчына, з амбіцыямі і плянамі жыць так, каб усе зайздросьцілі, і казаць усім: “Ну, хто на што вучыўся!”, зусім ня ведаючы і нават не падазраючы, што ўсе навокал у гатэлі ведаюць цябе і добра ведаюць, якую працу ты робіш, і “на што вучылася”, і які ў цябе дыплём па глытаньні, і разрад па пранікненьні.

Бэлбоі

Бэлбоі

Адкрыць гатэль і наладзіць у ім працу – розныя рэчы. У Менску апошнім часам шмат адкрываецца ўсяго на сьвеце, але працуе і сапраўды запаўняецца наведнікамі амаль на сто адсоткаў далёка ня ўсё. І залежыць гэта ад процьмы фактаў. Напрыклад, ня так даўно, адмыслова пад “хакей” быў адчынены гатэль, па геаграфічным палажэньні – даволі ўдала, недалёка ад чыгункі, але ўсё-ткі насупраць спальнага раёну, і так хутка яго адчынілі, дах пацёк пасьля залевы ва ўсе нумары на апошнім паверсе, і цэлая каманда хакеістаў атруцілася швэдзкім сталом, усе праляжалі па тры-чатыры дні ў бальніцы, і нават камісія па гатэлях не дала яму ніводнай зоркі, і вось мінуў толькі месяц, а гатэлю ўжо прарочаць банкруцтва праз шэсьць месяцаў, калі ён растраціць усе ўкладзеныя ў яго грошы. Альбо, напрыклад, іншая справа з гатэлем, які знаходзіцца вельмі далёка і ад цэнтру і ўвогуле ад жывых людзей, але квітнее і пахне толькі за кошт геніяльнага кіраўніка, бо той пасьпеў за год наладзіць канцэрты і вечарыны з сусьветна вядомымі сьпевакамі, зрабіў шыкоўнае мэню і ўвогуле надаў гатэлю мэйнстрымавы статус.

Гатэль можа мець падлогу з найкаштоўнешага мармуру і працаўнікоў зь велізарным стажам і практыкаю за мяжою, але напаўненьне нумароў ня дойдзе і да паловы, і гатэль будзе вымушаны праводзіць акцыі, здаваць, напрыклад, за тры гадзіны да 12.00 нумар па кошце ложку ў хостэле.

Для гатэля вельмі істотным у наладжваньні працы зьяўляецца пэрсона дырэктара, непасрэднага кіраўніка. Бо ўсе гатэлі па сутнасьці аднолькавыя будыніны, і толькі гэтыя людзі, на той самай пасадзе, калі ім падпарадкоўваюцца, але і яны падпарадкоўваюцца свайму галоўнаму босу, здольныя зрабіць цуд.

Амаль кожны гатэль пачынаецца з чалавека, які адчыняе перад вамі дзьверы. Гэта абавязкова мусіць быць стары мужчына, на выгляд – палкоўнік у адстаўцы. І вось ён – гонар – адчыняе перад вамі дзьверы. Але да таго, як перад вамі адчыняцца дзьверы, вас вітае бэлбой, дакладней нават не вітае, адчыняе вам дзьверы аўто, забірае ваш багаж і, пакуль вы разглядаеце вострыя сківіцы “палкоўніка ў адстаўцы”, пакуль накіроўваецеся да парцье на рэцэпцыю, ужо імчыць на тэхнічным ліфце на паверх, дзе знаходзіцца ваш нумар.

Праца бэлбоя часта важнейшая за працу нават пакаёўкі, бо тое, што мусіць даставіць гэты чалавек – амаль на сто адсоткаў усе вашыя рэчы, якія вы захапілі з сабою, акрамя, напэўна, сумкі з дакумэнтамі і грашыма, але часта свае дакумэнты і грошы жанчыны дадумваюцца пакідаць на дастаўку бэлбоем.

А цяпер уявім, што вы на рэцэпцыі запоўнілі ўсе патрэбныя формы і атрымалі свой электронны ключ, заходзіце ў нумар і раптам заўважаеце, што вашых рэчаў няма, нічога таго, што забраў бэлбой, няма!

Да нядаўняга часу ў гатэлі працавала чатыры бэлбоі, чатыры жвавыя беларускія хлопцы па дваццаць год, студэнты першых і другіх курсаў ВНУ. Але перад чэмпіянатам сьвету па хакеі было распараджэньне ўдвая пабольшыць колькасьць бэлбояў, бо паток засяленьня і высяленьня за суткі даходзіў да: 300 выехала, 350 заехала… Вядома, па-хуткаму набраць бэлбояў магчыма сярод сваіх, і так і атрымалася, што на зьмене цяпер ганяла з багажом дзесяць бэлбояў, і раптоўна кудысьці зьніклі маладыя і жвавыя хлопцы, а паўсюль былі адны немаладыя замежныя мужчыны, рэальныя мужчыны, якім такая праца бэлбоя мусіла б быць саромнаю, але нічога, яны не саромеліся і не сьпяшаліся працаваць.

Замежныя бэлбоі, а сярэдні ўзрост сярод іх – 38 год, амаль не працавалі, а калі ўжо браліся за працу, то рабілі яе праз пень-калоду: абавязкова блыталі нумары і тлумачылі гэта тым, што большасьць нумароў маюць ня толькі нумары, але і лічбы, а некаторыя нават назвы – Нумар Прынцэса, Ядлоўцавы Нумар, Блакітны Пакой.