Светлый фон

Михеевс, резахилла, корта теIабора.

– Кхиам буй церан?

– Бу. Царна лар карийна Зеламхин.

– Иза-м кхиам бац, подполковник. Зеламхин лорах вай лела кхойтталгIа шо ду!

– Иза маьрша дукха леларг цахиларх хьо тешо лаьа суна, хьан Локхалла. Зеламхас дIа мел боккху ког хаьа суна.

– ХIинца мичахь ву иза?

– Мичахь ву хуург карийна тхуна. Цомгаш Iуьллу Зеламха. Айкхо ца дуьйцу, иза мичахь Iуьллу.

– ХIунда?

– Ахча доьху.

– Зеламха схьавеллачунна вай кхайкхийна берхIитта эзар сом ду.

– Айкхо ткъа эзар сом доьху.

– Ткъа эзар дац. Нохчашкара даьккхина итт эзар а, Iедало къастийна бархI эзар а.

– Ткъа эзарна тIера лаха ца волу иза. Ас дукха къийсина цуьнца.

– Мила ву и айкх?

– Вежарий БортиговгIар. Шелара. Амма ас поручик Кибировна тIедиллина, царна тIаьхьара ма валалахь аьлла.

– Дог дохийла йуй ткъа?

– Йу. И вежарий шаьш а бу Зеламха хIаллакван лууш. Царах цхьаъ вийна цо. Хетарехь, берхIиттаннах резахир бу уьш. Царна ши пайда хуьлу – мостагI вер а, ахча а.

– Мел хан йезар йу хьуна?

– Лаххара цхьа бутт хан.

– Дика ду. Иза хьан тIаьххьара дош лорур ду вай.