Хазахеттачу Болатан мохь баллаза бисира.

– Іaьлбаг! Ва Iалайкум салам! Хьо мичара вели?

ТІe a хьаьдда, говран урх а, луьйта а лаьцна, Iаьлбагна охьавосса гIо дира цо.

– Вало, чугIо. Ас говр паргIатйоккху.

– ХIан-хIа. Говр паргIатйаккха ахь. Вайша Макка йолчу воьду.

– Чу а волий, жимма вохлохьа.

– ДІагIур вайша.

Iаьлбаг ца Іай хиъча, цIа чу a вaхана, догу хаьштиг а карахь аравелира Болат. Амма хIара шиъ ши бIe гIулч гена а вaлaлe дарцо йайъиpa xaьштигах летта цIе.

– Хьо лаа веаний, Іaьлбаг? – xaьттира Болата шаьшшиъ дIакхачале.

– Макке кадам бан. Бераш а ган. – ТІаккха, жимма вист ца хуьлуш а Іийна, тIетуьйхира: – Кхана Шела ваха ойла йу сан.

– XIунда?

– Берса волчу.

– Цунна хаьий хьо дIавогIий?

– Меттиг а, хан а йиллина охашимма.

Шен а, цуьнан а, накъоcтийн а кхоллaмo садуучу Болата тIаьххьара а хаттар дира:

– КхидIа хIун дан ойла йу хьан, Іaьлбаг?

– Берсех дага а ваьлла, эр ду ас.

– Новкъа маца волу хьо?

– Кхана, делкъан ламаз а дина.

– Накъост вуй хьоьца?