– Я ўласнік магазіна хімічных і аптэкарскіх тавараў Ванак з Кралупаў.

– Я таксама вучыўся аптэкарскай справе, – сказаў Швейк, – у пана Кокашкі на Петршыне. Ен быў рэдкі дзівак, і, калі я неяк памылкова запаліў у сутарэнні бочку з бензінам і ў яго згарэў дом, ён мяне выгнаў, і ў цэх мяне ўжо ніколі не прынялі, так што з-за гэтай недарэчнай бочкі з бензінам мне не ўдалося давучыцца. А вы рыхтавалі лекавыя травы для кароў? Ванак адмоўна пакруціў галавой.

– Мы прадавалі лекавыя травы для кароў разам з асвячонымі абразочкамі.

Размову перапыніў званок тэлефона. Старшы пісар падбег да тэлефона і з пагардай адкінуў трубку.

– Трэба ісці ў палкавую канцылярыю. Так знянацку… Нешта гэта мне не падабаецца.

Швейк зноў застаўся адзін.

Праз хвіліну зноў азваўся тэлефон. Швейк пачаў тэлефонную размову:

– Ванак?.. Ён пайшоў у палкавую канцылярыю. Хто каля тэлефона? Ардынарац адзінаццатай маршавай роты. А хто там ля тэлефона?.. Ардынарац дванаццатай роты? Servus, калега! Маё прозвішча?.. Швейк. А тваё? Браўн? А гэта не твой сваяк Браўн, што на Набярэжнай вуліцы ў Карліне, капялюшнік? He? Не ведаеш такога?.. Я таксама з ім незнаёмы. Я аднаго разу ехаў міма на трамваі, і яго шыльда мне кінулася ў вочы. Што новага?.. Я нічога не ведаю. Калі едзем? Я яшчэ ні з кім пра ад’езд не гаварыў. А куды мы павінны ехаць?

– Ну, ты і дурыла! З ротай на фронт.

– Пра гэта я яшчэ нічога не чуў.

– Цікавы ты ардынарац! А ты не ведаеш, твой лейтэнант…

– Мой обер-лейтэнант.

– Гэта адно і тое ж. Твой обер-лейтэнант пайшоў на нараду да палкоўніка?

– Ен яго туды паклікаў.

– Ну вось бачыш: і наш туды пайшоў, і камандзір трынаццатай роты таксама. Я толькі што гаварыў з іхнім ардынарцам па тэлефоне. Мне штосьці гэты паспех не падабаецца. А не ведаеш, музыканцкая каманда не пакуецца?

– Я нічога не ведаю.

– Не строй дурня! Кажуць, што ваш старшы пісар ужо атрымаў накладную на вагоны. Праўда гэта? А колькі ў вас салдат?

– Не ведаю.

– Ты, дурыла, што я цябе з’ем, ці што? (Было чуваць, як той, што ля тэлефона, гаворыць камусьці na суседству: «Франта, вазьмі другую трубку, пачуеш, які ў адзінаццатай роце дурны ардынарац».) Алё! Ты там спіш, ці што? Адказвай, калі цябе калега пытае. Значыцца, ты яшчэ нічога ве ведаеш? Не адпірайся. Хіба старшы пісар вам не гаварыў, што будуць выдаваць кансервы? Ты з ім пра такія рэчы не гаворыш? Ты сапраўды дурыла! Цябе гэта не датычыць? (Чуецца смех.) Што з табой? Ты не мяшком стукнуты? Як толькі будзеш нешта ведаць, ты вам зараз жа пазвані ў дванаццатую маршавую роту, залаты наш дурылачка! Адкуль ты?