– Я яе купіў.

– Маўчы ты! Яшчэ прыяцель называецца… Мы ж бачылі, як цябе вялі.

Тым не менш тэлеграфіст прыняў самы непасрэдны ўдзел у аскубванні курыцы. Да вялікіх, урачыстых ціхамірна гатавання далучыўся і кухар-акультыст Юрайда: ён наразаў у суп бульбу і цыбулю.

Выкінутае з вагона пер’е прыцягнула ўвагу паручніка Дуба, які рабіў абход. Ён крыкнуў, каб паказаўся той, хто скубе курыцу, і ў дзвярах тут жа з’явіўся задаволены твар Швейка.

– Што гэта такое? – раскрычаўся паручнік Дуб, падымаючы з зямлі адрэзаную курыную галаву.

– Асмелюся далажыць, – адказаў Швейк, – гэта галава курыцы з пароды чорных італьянак. Цудоўныя нясушкі, пан лейтэнант, нясуць да двухсот шасцідзесяці яец у год. Паглядзіце, калі ласка, які ў яе быў надзвычайны яечнік. – Швейк тыцнуў пад нос паручніку Дубу кішкі і іншыя курыныя вантробы.

Дуб плюнуў і адышоў. Праз хвіліну ён вярнуўся:

– Для каго будзе гэтая курыца?

– Для нас, асмелюся далажыць, пан лейтэнант. Паглядзіце, колькі на ёй сала!

– Пасаліў ужо? – звярнуўся Швейк да Балоўна, які, выкарыстаўшы момант, нешта прыхоўваў у сваю кайстру. – Пакажы, што ты там робіш? Балоўн, Балоўн! – сказаў ужо сур’ёзна Швейк. – Што ты хочаш зрабіць з гэтай курынай ножкай? Паглядзіце! Украў у нас курыную ножку, каб пасля, без нас, згатаваць сабе аднаму. Ты разумееш, Балоўн, што ты зрабіў? Ведаеш, як караюць у войску таго, хто на фронце абакраў таварыша? Яго прывязваюць да дула гарматы, і ён разлятаецца, як карцеч. Цяпер ужо позна ўздыхаць! Як толькі мы спаткаем на фронце артылерыю, ты з’явішся да бліжэйшага обер-фейерверкера. А пакуль што ў пакаранне табе прыйдзецца заняцца практыкаваннямі. Вылазь з вагона!

– Няшчасны Балоўн вылез, а Швейк сеў у дзвярах вагона, звесіў ногі і пачаў камандаваць:

– Смірна! Вольна! Смірна! Направа раўняйся… Вакол іх збіраліся салдаты. Паўсюль чуўся вясёлы смех.

– Што тут адбываецца? – раптам прагучаў голас паручніка Дуба, які падбег да натоўпу салдат.

– Асмелюся далажыць, пан паручнік, мы так трохі практыкуемся, каб не забыць маршыроўкі і не траціць марна дарагога часу.

– Вылазьце з вагона! – загадаў паручнік Дуб. – Хопіць! Хадземце са мной да камандзіра батальёна.

Аднак калі Швейк уваходзіў у штабны вагон, надпаручнік Лукаш акурат выходзіў з яго праз другую пляцоўку.

Надпаручнік Дуб далажыў капітану Сагнеру пра дзіўныя выбрыкі, як ён выразіўся, удалага салдата Швейка. Капітан Сагнер быў у вельмі добрым настроі, бо віно «Гумпальдскірхен» сапраўды было цудоўным.

– Дык, значыцца, вы не хочаце траціць марна дарагі час? – усміхнуўся ён шматзначна. – Матушыч, хадзіце сюды!