Палкоўнік таксама ўсміхаўся, а потым аддаў загад: «Выпісаць Швейку вайсковы літар праз Львоў да станцыі Золтанец, куды на другі дзень павінна прыбыць яго маршавая рота, і выдаць яму са склада новы казённы мундзір і шэсць крон восемдзесят два гелеры замест арчоў на дарогу».

Калі Швейк у яовым аўстрыйскім мундзіры пакідаў штаб брыгады, каб скіравацца на вакзал, ён напаткаў паручніка Дуба. Той быў нямала здзіўлены, калі Швейк строга паводле статуту далажыў яму аб сабе, паказаў дакументы і рупліва спытаў, што перадаць ад яго падпаручніку Лукашу.

Паручнік Дуб змог толькі вымавіць «Abtreten!» А гледзячы ўслед Швейку, толькі прамармытаў: «Ты мяне яшчэ спазнаеш, Ежыш Марыя, ты мяне спазнаеш!»

На станцыі Золтанец сабраўся ўвесь батальён капітана Сагнера, апрача ар’ергарда – чатырнаццатай роты, якая недзе адбілася, калі абходзілі Львоў.

Увайшоўшы ў мястэчка, Швейк апынуўся ў зусім новым асяроддзі. Мяркуючы па ажыўленым руху, недалёка былі баявыя пазіцыі, дзе ішла разня. Усюды стаялі гарматы, з кожнага дома выходзілі салдаты самых розных палкоў. Сярод іх пахаджвалі, адчуваючы сябе элітай, немцы. З выглядам арыстакратаў яны раздавалі аўстрыйцам сігарэты са сваіх багатых запасаў. Каля германскіх кухняў на плошчы стаялі нават бочкі з півам, дзе немцам налівалі піва ў абед і на вячэру, а вакол бочак, як прагныя каты, туляліся занядбаныя аўстрыйскія салдаты з успушанымі жыватамі ад бруднага падсалоджанага адвару цыкорыю.

Яўрэі ў пейсах, у доўгіх лапсярдаках, стоўпіўшыся ў кучкі, размахвалі рукамі, паказваючы на хмары дыму на захадзе. Усюды крычалі, што гэта на рацэ Буг гарыць Уцішкуў, Буск і Дзеравяны.

Выразна чуўся гул гармат. Хадзіла пагалоска, што рускія бамбардзіруюць з боку Грабава Камёнку Струмілаву і што баі ідуць уздоўж усяго Буга, а салдаты затрымліваюць бежанцаў, якія хацелі было вярнуцца за Буг, у свае хаты.

Усюды панавала мітусня, і ніхто не ведаў нічога пэўнага, ці рускія зноў перайшлі ў наступленне, ці спынілі свой бясконцы адыход па ўсім фронце.

У галоўную камендатуру мястэчка патрулі палявой жандармерыі штохвіліны прыводзілі якую-небудзь запалоханую яўрэйскую душу. За пашырэнне няправільных і памылковых звестак і чутак няшчасных яўрэяў білі да крыві і адпускалі дамоў з адхвастаным азадкам.

Такім чынам, Швейк зноў апынуўся ў гэтым пекле. Шукаючы хоць якога знаёмага з батальёна, ён доўга хадзіў па вуліцах, пакуль не паставіў усё на адну карту. Запыніўшы аднаго палкоўніка, ён на ламанай нямецкай мове спытаў, ці не ведае ён, дзе размяшчаецца батальён з яго маршавай ротай.