– Алё! Алё! Паўтары і не затрымлівай!

– Што паўтарыць?

– Што паўтарыць, асёл? Тэлефанаграму!

– Якую тэлефанаграму?

– Чорт бы цябе ўзяў! Глухі ты, ці што? Тэлефанаграму, якую я табе прадыктаваў, дурань.

– Я нічога не чуў, хтосьці тут яшчэ гаварыў.

– Ты, малпа, можа думаеш, што я толькі з табой буду размаўляць? Ты прымеш тэлефанаграму ці не? Есць у цябе аловак і папера? Што?.. Няма?.. Жывёліна! Я павінен чакаць, пакуль ты знойдзеш? Салдат, называецца!.. Ну дык як, ёсць? Можа, ты яшчэ не падрыхтаваўся? Ну, нарэшце, падгробся? Дык слухай: Адзінаццатай маршавай роце. Паўтары!

– Адзінаццатай маршавай роце.

– Ротнаму камандзіру… Ёсць?.. Паўтары!

– Ротнаму камандзіру…

– Заўтра раніцай на нараду… Гатоў? Паўтары!

– Заўтра раніцай на нараду…

– У дзевяць гадзін. Unterschrift. Разумееш, што такое Unterschrift, малпа? Гэта – подпіс. Паўтары гэта!

– Разумееш… што… такое… Unterschrift, малпа, гэта – подпіс.

– Дурань! Подпіс: палкоўнік Шрэдэр, дубіна! Бсць? Паўтары!

– Палкоўнік Шрэдэр, дубіна…

– Ну, нарэшце! Хто прыняў тэлефанаграму?

– Я.

– Ах, каб цябе разарвала, хто гэта «я»?

– Швейк. Што яшчэ?