– Дзякаваць богу, нічога. Але цябе трэба было назваць не Швейк, а Шалахвост. Што ў вас новага?

– Нічога няма. Усё па-старому.

– А табе гэта і падабаецца? У вас сёння, нібыта, кагосьці прывязвалі?

– Усяго толькі дзеншчыка пана фельдкурата: ён у яго абед сажраў. Не ведаеш, калі мы едзем?

– Гэта, чалавеча, пытанне! Нават сам дзядуля не ведае. Добрай ночы! У вас блохі ёсць?

Швейк паклаў трубку і, схіліўшы галаву на стол, задрамаў. Яго абудзіў тэлефонны званок.

– Алё! Адзінаццатая маршавая рота?

– Так, адзінаццатая маршавая рота. Хто там?

– Трынаццатая маршавая рота. Алё! Не ведаеш, калі мы едзем? Ты не гаварыў з палкавой канцылярыяй?

– Там не ведаюць ні вуха, ні рыла, як і мы. Вы атрымалі кансервы? Ад нас туды хадзілі і нічога не прынеслі.

– Як ты думаеш, куды мы паедзем?

– У Расію.

– А я думаю, што, хутчэй, у Сербію. Гэта мы ўбачым, калі будзем у Будапешце. Калі нас павязуць направа – дык Сербія, а налева – Расія. Кайстры ў вас ужо ёсць? Кажуць, што жалаванне павялічаць. Колькі вас сядзіць ля тэлефона? Адзін? Дык наплюй на ўсё і ідзі спаць.

Швейк сапраўды салодка заснуў на крэсле каля тэлефона, забыўшы павесіць трубку, так што ніхто не мог патрывожыць яго сну. А тэлефаніст у палкавой канцылярыі ўсю ноч лаяўся, што не можа дазваніцца адзінаццатай маршавай роце і перадаць новую тэлефанаграму аб тым, што заўтра да дванаццаці гадзін дня ў палкавую канцылярыю павінен быць пададзены спіс салдат, якім не была зроблена супрацьтыфозная прышчэпка.

Надпаручнік Лукаш ужо дапіў сваю чорную каву ў афіцэрскім сходзе і пайшоў дадому, дзе знайшоў барадатага волата Балоўна, занятага тым, што смажыў у кацялку каўбасу на яго спіртоўцы.

– Я асмеліўся, – пачаў заікацца Балоўн, – я дазволіў сабе, асмелюся далажыць…

Лукаш з цікаўнасцю паглядзеў на яго. У гэты момант Балоўн падаўся яму вялікім дзіцём, наіўным стварэннем, і надпаручнік Лукаш пашкадаваў, што загадаў яго прывязаць за яго вечную галадуху.

– Смаж, Балоўн, – сказаў ён, адшпільваючы шаблю, – з заўтрашняга дня я загадаю выпісваць табе лішнюю порцыю хлеба.

Надпаручнік Лукаш прысеў да стала. Ён быў у такім добрым настроі, што захацелася напісаць сентыментальнае пісьмо сваёй цётцы.

«Мілая цётачка!